सडक नाटक

पर्चाले पढ्न माग्दछ। नाटकले माग्दैन।

विश्वविद्यालयले पुग्नुपर्ने ठूलो हिस्साले पर्चा पढ्न सक्दैन वा पढ्दैन, र जति छापे पनि त्यो अवस्था बदलिँदैन। त्यसैले सडक नाटक तिनैकहाँ पुग्दछ — गाउँको चोकमा, मेलामा, क्षेत्रीय कार्यक्रममा — र सम्बन्धित व्यक्तिहरूकै अगाडि, स्थानीय भाषामा, एक पटकमा एउटा सन्देश बोकेर।

नाटकहरू छोटा हुन्छन् र एउटै अभ्यास वा जोखिममा केन्द्रित हुन्छन्: विषादी सुरक्षा, बीउ उपचार, बाली पात्रो, पशु रोग, वा एउटा बानीको तुलनामा अर्कोको लागत। धेरैजसो नाटक विश्वविद्यालयका विद्यार्थीले, प्रायः स्थानीय समूहसँग मिलेर, प्रस्तुत गर्दछन्, र स्क्रिप्ट यसरी लेखिन्छ कि प्रस्तुत हुने जिल्ला अनुसार ढाल्न सकियोस्।